اومدم بگم دارم میرم   ...

دنیای عاشقی ما هم تموم شد

خیلی از اشنایی باهاتون خوشحال شدم از همتونم ممنونم که تو این مدت تنهام نذاشتین و همیشه با کامنتای قشنگتون وبلاگمو مزین کردین !

شاید یه موقع واسه خداحافظی اومدم اپ کردم ولی معلوم نیست .

هر چیزی یه پایانی داره ولی هرگز فکر نمی کردم اینقدر زود به پایان برسم

حتی به سالگرد شم نرسیدم !!!

خداحافظ کمی غمگین      به یاد اون همه تردید

تقدیم همه ی دوستای باوفام !

      ***دوست میدارم***

 . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

هیچکس جز تو نخواهد روئید

شعله روشن این باغ تو باید باشی

هیچ کس چون تو نخواهد تابید

سرو آزاده این باغ تو باید باشی

رعد این صحنه تو باید باشی

هیچ کس چون تو نخواهد غرید

چشمه جاری این دشت تو باید باشی

هیچ کس چون تو نخواهد جوشید

نازنین!

سرنگون کردن غم، حرکت آسانی نیست.

لیک آسانتر از آن است که می پنداری.

ریشه ها می گویند:

"ما تواناتر از آنیم که می پنداری"

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

مي خواهم *بداني اين را *كه اگر از پنجره *به ماه بلورين،*شاخه سرخ *

قايق هاي خردي اند *راهي جزيره هاي تو كه *چشم به راه منند* !!!  *آری ...دوستت دارم*

پائيز را دوست دارم چون فصل غم است    غم را دوست دارم چون اشک دل است

 اشک را دوست دارم چون گواه دل است    دل را دوست دارم چون محبت را به من اموخت

 محبت را دوست دارم چون تو را دوست دارم      و تو را دوست دارم بی انکه بدانم چرا؟ و

                                                      

صبور و ارام گذشت از کنارت انکه نگاهش طپش قلب تو بود

نگاه ابریشمی ماه بود

                            بوسه و اغوش بود

خاطره بود !

اما با یاد عشقی از گذشته چون باز نگریستی

                                                            او دیگر رفته بود !

و شب

          شب ابی عشق بود !!!

به نام تنها عشق

معنا دار در عالم

هستی

روزی بهاری چون گلی

سخت از زمین روییدم

نیمه شب شد که

خون در رگ ها یم

جوشید

روز به روز رشد کردم

تا اینکه در تا بستا نی

گرمی نور خورشیدی

مرا سوزاند

و درس عاشق نشدن را

به من اموخت

دلم می خواست هر صبح با باد ترانه ی انده های کهنه را بخوانم

دلم می خواست هر صبح با باد راز عشق دریا را بسرایم

و صبح ابی را از جاده ی ناپیدا بجویم .

ایا صدایی هست؟

                        یا که اوازی می اید از دور ؟

آه ای کاش آبی آن جاده خاموش را آوازی دیگر بود.

چه کنم با که توان گفت که او            در کنار من و من مهجورم